بر عکس اداره اتباع اموزش پرورش برخورد متعادلتر و منصفانه تری داشت و ان هم به خاطر اخلاق فرهنگی کارمندانش هست. خدا خیرشان دهد.

خانم مدیر که هر وقت توی دفترش میروی به دست چپش تسبیح است و با دست راستش مینویسد وقتی فیش شهریه مدرسه را به او میدهی نگاهی میکند و میگوید باشه ثبت نامه اما هدیه به مدرسه چی میشه از بیست تومان کمتر نباشه. این هم یک نوع باجگیری شرعی است! خانومی داشت التماس میکرد که دیگر توانایی پرداخت هزینه مضاعف ندارد و نوه اش یتیم و...... تحمل دیدنش سخت بود. دیدن این صحنه ها ادم را وادار به فکر میکند. اینکه در دلت او را محکوم میکنی و بعد که به خودت و موقعیتت مراجعه میکنی مقصر کیست؟ اصلا قصه اوارگی از کجا شروع شد؟ خیلی چیزها میشنیدیم اما بابا هیچ وقت به ما اجازه نداد که به قول خودش قضاوت مفتی کنیم. بابا همیشه میگوید باید همه چیز را دید باید مثل مردمک چشم باشی همه را ببینی غیر خودت.

دلسوزی و اشک ریختن مال دردها در غصه ها و فیلمهاست. وقتی دردهای واقعی و زنده میبینی جایی برای دلسوزی نمیماند و فقط به ناتوانی خودت لعنت میگویی و از خودت خجالت میکشی.

بابا همیشه وقتی خیلی ناراحت بود از یا حرم میرفت یا سراغ کتابهایش بخصوص نهج البلاغه. اتاقش ارام بخش است.

عمو سرطان دارد تنها کسی که ما اینجا داریم. حالش خوب نیست اصلا .. بابا هم هیچ نمیداند با همه صبرش دق میکند. منتظرش هستیم. بعد خدا بابا کس همه است اینجا. همه چیز لنگ برگشت باباست. سلامتی اولین چیزی هست که توی خانه ها شادی میاورد.

خدا انصاف بدهد همه انهایی که را که روی صندلی ریاست نشسته اند.

پی نوشت: درد را از هر طرف که بخوانی همیشه درد است. سکوت گاهی فریاد و گاهی حرف میتواند باشد و گاهی هم صدای درد.!